Voor de eerst mogelijke trainingsdag van 2010 waren de speculaties voortdurend in de lucht: ‘t gaat regenen! ‘t Wordt wisselvallig! ‘t Is nog te vroeg om voorspellingen te doen, we zullen wel zien! Het is elk jaar openingsweekend in de nattigheid! We gaan misschien chance hebben!

Enfin, de weergoden waren ons in ieder geval toen wel gunstig gezind: het regende niet! De hele dag hield iedereen wel eens de handen tegen de eigen kop vol zaagsel, en blijkbaar is dit bijzonder effectief: ondanks dat we telkens lieten vallen ‘ik hoop dat het droog blijft’, hebben we het noodlot niet getart. We konden genieten van Zolder bij een nog vrij aangenaam temperatuurtje, en vooral in den drogen. Op een enkele druppel (of was het een muggepisje) na, hebben we niets gevoeld. Dit was cruciaal voor het vertrouwen, want Lies en Leen gingen voor de eerste keer Truus onder de kont schuiven. Effe nagaan wat we met dit roze speelgoed allemaal konden uitrichten. Ik moet me corrigeren: ook onze extra steun van bij de noorderburen, Kim, ging ze even aan de tand voelen. Tegelijk was dit dan ook de eerste echte kennismaking voor alle meiden van het team. We verwelkomden Kim en papa André, en werden onmiddellijk uitgedaagd: ‘jullie remmen toch bijzonder vroeg: als je niet het gevoel hebt ‘aaaaaah daar is de grindbak!’, heb je nog teveel overschot…

We hebben hem dus even proberen uitleggen dat we in eerste instantie wilden wennen aan de nieuwe motoren. Waarop hij ons verder bleef steunen met heel wat waardevolle tips.

We stuurden de teamspirit gelijk de goede richting uit, en Truus eveneens. Ilke was zo lief haar volledig aan de andere pilotes over te laten, aangezien zij er reeds vertrouwd mee was. De andere dames konden na de sessies alleen maar besluiten dat ze de race volledig zagen zitten. Truus voelt aan als een zeer vergevingsgezinde madame, lekker snedig door de bochten, en toch voldoende remmend als dat moest. Zoals een vrouw moet zijn, niet waar…

De dag verliep vlot, zonder brokken, tot… Ilke besloot mee te helpen de tent van de camper van André mee te helpen opplooien. Gevolg: het vel tussen duim en wijsvinger geklemd tussen de ijzeren spijlen, en een lelijk uitziende wonde! Even paniek, en vrees voor een goed herstel voor maandag. Ilke zelf echter behoorlijk nuchter, en afwachtend.

We warmden de motorspiertjes behoorlijk op, en voelden ons behoorlijk moe, maar voldaan na deze doop. Volledig klaar voor maandag…