Na zondag geprobeerd te hebben voldoende uit te slapen (helaas kon men er geen betere timing op vinden om over te schakelen op het zomeruur), zette iedereen op haar tempo aan richting Nordschleife. Het alombekende circuit maakte reeds een verpletterende indruk voor we nog maar de baan gezien hadden. Het hele complex is de moeite van het bezoeken waard. Onderweg kregen we ook al zin om eens de grote omloop met de moto’s te verkennen.

Maar eerst: concentratie op de race. We hoopten de avond voordien de baan al eens te kunnen verkennen, maar dat ging niet door. Dan maar Truus netjes afleveren bij Kim en André, die besloten hadden ons te vergezellen voor de moral support, ook al kon Kim niet meerijden. Dikke chapeau voor het Brouwers Racing Team, jullie zijn geweldig!

Een verkwikkende nachtrust bracht ons fris en monter om 6(!)u ’s morgens aan de technische controle. De hand van Ilke was voldoende geruststellend, ze zag het gelukkig zitten om te rijden.

Jammer genoeg kon ons geluk niet blijven duren, de weergoden vonden het welletjes en besloten ons op de proef te stellen. Koud, guur, en vooral nat. In eerste instantie regende het nog niet, maar bleef de regen van de avond voordien liggen. Dus moesten we even overleggen omtrent het al dan niet opleggen van regenbanden, maar papa Brouwers was hierin zeer formeel: opleggen. En wie zijn wij om een ervaren rot tegen te spreken?!

We bleven wel hopen op beter weer, en het opdrogen van de baan. Ook al was dat een beetje dubbel, want dan konden we mogelijks tijdens de race tijd verliezen indien er een bandenwissel moest gebeuren.

Nu, het was ijdele hoop. Op een enkel droog spoortje tijdens de training na, bleef het nat, en werd het ook opnieuw en nog meer nat. Dan maar leren met regenbanden rijden. Ook al zo’n nieuwe ervaring. Het kon niet op: nieuwe moto, nieuw circuit, half nieuw team, 1ste keer regenbanden… Het doel was dus de race uitrijden, en de competitie aangaan met het vrouwelijk team van Motorrijder.

De training ging lekker. Leen beet de spits af, en haalde telkens haar rondetijden verder naar beneden. Met pretoogjes stapte ze van Truus na 25 minuutjes: véél te kort, ging net lekker, en beeeeeestig circuit. Lies nam over, maar voelde zich iets minder comfortabel. Dit bleef nog effe nazinderen, maar gelukkig is er een mental coach stiekem aanwezig in het team, zodat ze kon herfocussen voor de race. Ilke nam de laatste trainingstijd voor haar rekening, en ook zij amuseerde zich wel. Misschien effe wat verstoord door het op voorhand visualiseren van het circuit, maar uiteindelijk net als de anderen wel met een goed beeld van de opeenvolgende bochten in gedachten. Onze algemene indruk van deze GP-strecke: lekker, mooie bochten, om zeker te herhalen als het droog is, misschien verdwaal je wel een beetje met de moto op de brede banen. De ideale lijnen vinden, was niet het meest vanzelfsprekende. Kim moest helaas wat teleurstelling verbijten, 4 pilotes was geen optie.

Tijdens de training zochten al heel wat piloten ook de regio’s naast het circuit op, de organisatie waarschuwde dus nogmaals voor de gladde toestanden.

De race zelf kwam dichterbij, Ilke zou deze spits afbijten. Voor haar mentale voorbereiding had ze rust nodig, en Lies en Leen waren niet jaloers dat zij deze hectische toestand voor haar rekening nam. We startten derde laatste. Na 2 opwarmrondes, kwam het op een vliegende start, maar door al heel wat ‘gaten in het peloton’ was dit iets minder spectaculair dan verwacht. Maar Ilke deed de job bijzonder goed, en ging vooral in duel met Sarah. Mooi om zien, en elke keer wel spannend aangezien Truus sneller was op de rechte stukken, en beide dames in de bochten elkaar niet wilden toegeven. Dit gaf een mooi constant ritme, en na een uurtje kon Ilke doorgeven aan Lies. Effe bijtanken, en off she was. Tijdens de eerste ronden had ze deugd van de mentale opkikker, en bleef ze heel gefocusd, maar raakte daarna haar goeie ritme kwijt door zich tweemaal te corrigeren. Het ging niet meer goed in ’t kopke, en Lies besloot wijselijk geen risico’s te nemen en binnen te komen na 35 minuten. Leen, die even de slaap der onschuldigen sliep om zich mentaal tot rust te brengen, moest onverwacht vroeger aantreden. Dit leek aanvankelijk niet echt een probleem, een snelle start, en steeds snellere rondetijden deden het enthousiasme bij de supporters stijgen. Tot… er iets niet meer klopte. Ze daagde niet meer op. Zij en Truus hadden namelijk ook de zeiknatte asfalt (de regen viel met bakken neer) aan een grondiger inspectie onderworpen. Het leek te goed te gaan, ze was al een paar rondes in duel met een andere piloot, maar het mocht niet blijven duren. De snelste rondetijd (3.05) zou niet meer verscherpt worden.

Maar, Truus liet enkel wat roze schilfers en een versnellingspookje liggen, dus na een quick-fix door André, ging Leen zonder teveel nadenken de race verder uitrijden. Gewoon vlot blijven draaien, enkel focus op uitrijden, Truus rijdend binnenbrengen en niet in de camionet van Motorrijder.

Een rode vlag 15 minuten voor het einde besliste de strijd. Er werd niet meer herstart, en we eindigden 29ste van de 37 teams!
De teamspirit zit bijzonder goed, alle hulp van André bezorgt ons een opkikker van jewelste om te proberen het maximum uit Truus en onszelf te halen, dus we tellen af naar race 2!